ckb/docs/MANUAL.pl.md
Michał Kopeć 6427567a0b Template 2.0.1: 3.8 compatibility, routines --mark, exporter containment
Fixes F1-F5 from the 2.0.0 script review:
- removeprefix/removesuffix (3.9+) replaced; lint, retrieve and
  consolidate crashed on Python 3.8 with any graph edges
- routines.py --mark wrote `last_run:DATE` (invalid YAML) and swallowed
  trailing comments into the value
- export_okf.py --out must be inside outputs/ (it is rmtree'd);
  export_starlight.py image copies confined to wiki/assets/
- script counts in AGENTS.md, READMEs and manuals

New tests/unit/ (stdlib unittest, run from smoke.sh): 3.8 API guard,
routines round-trips, exporter containment, AGENTS.md consistency.

Co-Authored-By: Claude Opus 5.5 <noreply@anthropic.com>
2026-11-11 14:26:10 +01:00

76 KiB
Raw Blame History

Podręcznik użytkownika

Read this in: English | Polski

Pierwszy raz? Jednostronicowy Szybki start prowadzi od pustego folderu do pierwszej odpowiedzi.

To jest podręcznik dla człowieka korzystającego z Cascade Knowledge Base (tego repozytorium) — nie dla agenta. Zasady działania samego agenta znajdziesz w AGENTS.md / CLAUDE.md. Techniczny, funkcja-po-funkcji przegląd znajdziesz w README.md (lub README.pl.md). Pełny schemat strony wraz z historią obu numerów wersji znajdziesz w CHANGELOG.pl.md. Ten dokument jest zorientowany na zadania: „chcę zrobić X — co mam powiedzieć i co się wtedy stanie?”

Wszędzie poniżej „powiedz” oznacza napisanie tego do dowolnego agenta AI, z którego korzystasz w tym repozytorium (Claude Code lub inny agent, który czyta AGENTS.md). Nie musisz używać dokładnych sformułowań — pokazane frazy wyzwalające to przykłady, nie magiczne słowa; agent dopasowuje się do intencji.


Spis treści

  1. Tworzenie lub inicjalizacja wiki
  2. Dodawanie wiedzy
  3. Utrzymanie porządku
  4. Synchronizacja — z samym sobą i z innymi ludźmi
  5. Aktualizacja szablonu
  6. Przykłady użycia
  7. Co jest generowane przez agenta, a co możesz edytować
  8. Szybki przegląd

1. Tworzenie lub inicjalizacja wiki

Wymagania wstępne

Agent robi prawie wszystko, czytając i pisząc Markdown. Osiem skilli dodatkowo uruchamia mały skrypt w Pythonie 3.8+ (tylko biblioteka standardowa, nic do pip install): lint (w tym kontrola uruchamiana na początku każdej sesji), ranking przy wyszukiwaniu, wykrywanie duplikatów w skrzynce, rutyny, raporty konsolidacji, zapis rozmów oraz dwa eksporty. Python jest zalecany, nie bezwzględnie wymagany:

Bez Pythona Co się dzieje
Kontrola na starcie sesji Zamiast niej działa zapasowy skrypt bash (na Windows w Git Bash, dołączonym do Git for Windows). Wykrywa strony uszkodzone, przeterminowane, zmienione źródła i najczęstsze postaci sekretów; zaznacza, że cytaty Crux i budżet kontekstu nie zostały sprawdzone.
Sprawdzanie duplikatów przy „Ingest” Agent ręcznie porównuje skróty sha256sum plików ze skrzynki i archiwum, a porównanie adresów URL pomija.
„Lint” Agent przechodzi ręczną listę kontrolną z grep — wolniej, w ograniczonym zakresie, i mówi, co pominął.
Pytania Agent szereguje kandydatów ręcznie z indeksów i grep zamiast skryptu fuzji.
Eksport OKF / Starlight Niedostępny do czasu zainstalowania Pythona.

Agent raz na sesję mówi, że nie znalazł interpretera, i dalej pracuje ścieżkami zapasowymi. Jak zainstalować Pythona:

  • Windows — winget install Python.Python.3.12 w terminalu, albo aplikacja „Python 3.12” z Microsoft Store, albo instalator z python.org (zaznacz Add python.exe to PATH). Potem python --version lub py -3 --version powinno wypisać Python 3.x. Jeśli python otwiera Store, wyłącz Aliasy wykonywania aplikacji dla python.exe w Ustawieniach Windows albo używaj py -3.
  • macOS — brew install python przez Homebrew albo xcode-select --install dla python3 dostarczanego przez Apple.
  • Linux — sudo apt install python3 (Debian/Ubuntu), sudo dnf install python3 (Fedora), sudo pacman -S python (Arch). Większość dystrybucji już go ma.

Dowolne z python3, python lub py -3 wystarczy; agent próbuje ich w tej kolejności.

Jeśli czytasz to wewnątrz istniejącej Cascade KB

Nie musisz nic robić — struktura już istnieje (wiki/, raw/, outputs/ itd.). Przejdź do §2.

Zakładanie zupełnie nowej wiki gdzie indziej

Powiedz:

„Set up a new wiki like this one in ~/projects/my-notes.”

To sklonuje wyłącznie schemat — strukturę katalogów, plik zachowań AGENTS.md/CLAUDE.md oraz pusty szkielet wiki/ — do docelowego folderu. Nigdy nie kopiuje rzeczywistej zawartości tego projektu (żadnych encji, danych grafu, notatek). Otrzymujesz świeżą, pustą KB, gotową na pierwszy zrzut do raw/inbox/. Zobacz .agents/skills/ckb-init/SKILL.md.

Szablon może pochodzić z dwóch miejsc: z plików tego repozytorium albo ze świeżego, płytkiego klona kanonicznego repozytorium szablonu (lub dowolnego forka/mirrora, którego URL podasz), pobranego do folderu roboczego. Powiedz „pull the latest template and set up a KB in <folder>” — albo uruchom skilla spoza jakiejkolwiek KB — a agent najpierw sklonuje repozytorium, a dopiero potem zbuduje szkielet. Klon jest wyłącznie roboczy: nowa KB dostaje własną historię gita (agent pyta przed git init), a nie historię szablonu.

Jeśli docelowy folder wygląda już jak baza wiedzy (ma wiki/ lub AGENTS.md), agent zatrzyma się i zapyta, zanim czegokolwiek dotknie — nie nadpisze po cichu istniejącej bazy wiedzy.

Budowanie na bazie cudzej wiki

Cascade KB może opierać się na jednej lub wielu nadrzędnych bazach wiedzy, które pozostają tylko do odczytu. Są trzy sposoby ich podpięcia:

  • Dowiązanie symboliczne (inna KB na twojej maszynie, lub taka, którą utrzymujesz gdzie indziej i chcesz mieć „na żywo”):

    ln -s /path/to/other-kb ./linked/other-team
    
  • Kopia git (zewnętrzna KB, której chcesz mieć zamrożoną, wersjonowaną kopię):

    git clone https://github.com/org/external-kb ./libs/external-kb
    

    Nie chcesz używać gita? Większość hostingów git oferuje też opcję „Download ZIP” na stronie repozytorium — pobierz i rozpakuj zawartość bezpośrednio do ./libs/external-kb. Tak czy inaczej otrzymujesz tę samą zamrożoną, tylko-do-odczytu kopię. Różnica polega tylko na tym, że nie odświeżysz jej później przez git pull; żeby ją zaktualizować, pobierz ZIP ponownie i rozpakuj go na starą zawartość.

  • Konektor (żywe zewnętrzne źródło, którego nie chcesz mieć w pełnej lokalnej kopii — folder SharePoint, folder Google Drive albo inne podłączone źródło): sam utwórz libs/<name>/source.yaml:

    connector: sharepoint
    location: "https://contoso.sharepoint.com/sites/Finance/Shared Documents/Reports"
    description: "Wspólny folder raportów zespołu finansowego"
    

    a potem powiedz „index external sources". Agent czyta konfigurację, łączy się z tym, co jest dostępne w danej sesji (podłączonym narzędziem Microsoft 365/Google Drive albo zwykłym pobraniem URL), i buduje krótki indeks tego, co znajdzie — po jednym wpisie na dokument — wewnątrz tego samego folderu libs/<name>/. Zobacz §6 po omówiony przykład i to, jak wygląda wynik.

    Zanim oprzesz się na źródle typu konektor:

    • Nie musisz sam budować indeksu. source.yaml może dodać blok index: wskazujący na już zbudowany indeks — repozytorium git albo zasób współdzielony — dzięki czemu pobierasz to, co ktoś inny już zaindeksował, zamiast samodzielnie skanować żywe źródło. Każde uruchomienie najpierw sprawdza tę lokalizację: jeśli indeks już tam jest, dostajesz go. Jeśli go tam jeszcze nie ma (normalny stan, zanim ktokolwiek z dostępem do zapisu to uruchomił), to nie błąd: najbliższe uruchomienie osoby z dostępem do zapisu po raz pierwszy go tam utworzy i opublikuje.
    • Budowanie i odświeżanie są opcjonalne, per osoba, per źródło. Domyślnie każdy ma do źródła typu konektor dostęp tylko do odczytu — niczyj agent nie przeskanuje żywego konektora w imieniu osoby, która wyraźnie o to nie poprosiła. Powiedz „make me the admin for <source>", żeby się na to zapisać (tworzy to lokalny, osobisty plik libs/<name>/source.local.yaml — nigdy niecommitowany, nigdy niewidoczny dla współpracowników). Jedna lub dwie osoby utrzymują źródło dla całego zespołu; nikt inny go ponownie nie skanuje.
    • Możesz ustawić, jak często ma być odświeżane. Dodaj opcjonalne refresh_interval_days: 7 do source.yaml (domyślnie 30). Folder zmieniający się codziennie potrzebuje krótszego okna niż kwartalne archiwum, którego nikt nie tyka. Wtedy zarówno „index external sources", jak i „Lint" powiedzą ci, kiedy źródło jest zaległe i o ile. Ma to największe znaczenie, jeśli masz do niego dostęp tylko do odczytu: gdy wiesz, które źródło się przedawniło, możesz zapytać osobę, która je utrzymuje.

Niezależnie od sposobu, po podpięciu wystarczy normalnie zadawać pytania. Agent sprawdza najpierw twoją lokalną wiki/, potem przechodzi przez linked/, potem libs/, i korzysta z tego, co ma odpowiedź. Nigdy nie edytujesz plików wewnątrz linked/ ani kopii git w libs/<name>/ bezpośrednio; jeśli coś tam jest błędne lub nieaktualne, poprawiasz to, zapisując poprawioną wersję we własnej lokalnej wiki/, która zawsze wygrywa. (libs/<name>/ oparty na konektorze to jedyne miejsce, gdzie agent sam zapisuje w twoim imieniu — zobacz §6 — ale tylko swój generowany indeks, i tylko część budowania/odświeżania, jeśli jesteś administratorem tego źródła; source.yaml zawsze pozostaje twój do edycji, nigdy agenta.)


2. Dodawanie wiedzy

To główny sposób, w jaki rośnie wiki. Jest pięć dróg:

A. Wrzuć materiał, potem powiedz „Ingest”

Umieść cokolwiek nieprzetworzonego w raw/inbox/ — wklejone notatki, plik .txt z transkrypcją, links.txt z adresami URL, PDF, chaotyczny plik roboczy. Nie musisz go najpierw porządkować. Następnie powiedz:

„Ingest.” (lub „Update the wiki” — to samo; nigdy fraza zawierająca „sync”, to jest git)

Przykład:

Wrzucasz meeting-2026-07-10.txt (surowe notatki z rozmowy z klientem) do raw/inbox/, potem mówisz „Ingest.”

Agent czyta plik, wydobywa wymienione osoby, decyzje i otwarte pytania, tworzy lub aktualizuje strony encji w wiki/entities/, zapisuje relacje w wiki/graph/edges.json, dodaje nowe strony do wiki/index.md, loguje zmianę w wiki/log.md i przenosi oryginalny plik do raw/archive/2026-07-10/. Na koniec przypomina o przejrzeniu wyniku i powiedzeniu „sync changes”, gdy wynik będzie ci odpowiadał.

Przy długim transkrypcie agent nie poprzestaje na jednej stronie podsumowania. Wyciąga wyszukiwalne pytanie, podsumowanie, rozwiązanie oraz zaangażowane systemy i osoby — a pojedyncze fragmenty awansuje do własnych znajdowalnych sekcji, jeśli inaczej przepadłyby wewnątrz podsumowania. Ta ostatnia część ma celowy próg: fragment musi zawierać konkretny termin (flagę, komunikat błędu, klauzulę, numer wersji), mieć co najmniej kilka zdań i być potwierdzony przez coś dalej w materiale. W przeciwnym razie zostaje wtopiony w podsumowanie. Bez tego progu każdy akapit wygląda na wart zacytowania, a strona wiki znów staje się transkryptem — co przekreśla sens jego zingestowania.

Jeśli raw/inbox/ jest puste, agent skanuje bezpośrednio raw/ (nadal pomijając raw/archive/, które zawiera już przetworzoną historię).

Zanim cokolwiek zostanie zapisane, dzieją się trzy rzeczy:

  • Duplikaty zostają wyłapane. Skrypt porównuje każdy plik ze skrzynki z raw/archive/ i ze źródłami, które strony wiki już cytują. Plik już zingestowany (co do bajtu albo ten sam tekst zapisany ponownie z innymi końcami linii), link do strony, którą wiki już cytuje, albo dwie kopie tego samego pliku w skrzynce zostają zgłoszone jako „już zingestowane → ”. Agent pyta, zanim którykolwiek pominie.
  • Agent się melduje. Dla każdego źródła mówi w trzech–czterech linijkach, jak je rozumie, które strony utworzy lub zmieni i z czym jest sprzeczne. Potem czeka. Popraw go w tym momencie: to dużo taniej niż poprawianie stron później. Powiedz „ingest in batch” (albo „no check-in”), żeby to pominąć, np. dla dużej paczki, której ufasz. Ingest uruchomiony przez rutynę z confirm: false też to pomija.
  • Fragmenty prywatne zostają poza wiki. Wszystko, co w źródle owiniesz w <private> … </private>, nigdy nie trafia do wiki: nie jest zapisywane, cytowane ani streszczane.

Strony tworzone przez agenta zaczynają jako review: draft, czyli nikt ich jeszcze nie sprawdził. Gdy nowy materiał nie zgadza się ze stroną i nie wiadomo, co jest prawdą, agent nie wybiera zwycięzcy. Wpisuje na stronę znacznik i mówi ci o tym:

> CONTRADICTION: three retries (`raw/archive/2026-09-01/kickoff-notes.md`) vs five retries (`raw/archive/2026-11-02/runbook.md`) — found 2026-11-02

Znacznik zostaje, dopóki go nie rozstrzygniesz (zob. „Przegląd, sprzeczności i tagi” w Utrzymaniu porządku).

Skill: .agents/skills/ckb-ingest/SKILL.md.

B. Po prostu powiedz agentowi coś w rozmowie

Nie zawsze potrzebujesz pliku. Jeśli powiesz agentowi fakt o trwałej wartości, np. „właściwie to termin przesunął się na wrzesień”, agent może zapisać go bezpośrednio do wiki/ jako nową stronę lub aktualizację istniejącej, tak samo jak z zaingestowanego pliku.

C. Pozwól agentowi powiedzieć, czego brakuje (Demand-Driven Context)

Jeśli zapytasz o coś, na co wiki nie potrafi odpowiedzieć, agent nie zawiedzie po cichu. Wskaże lukę i zaproponuje minimalną stronę, która ją wypełni.

Przykład:

Ty: „Jaka jest nasza polityka w sprawie X?” Agent: „Wiki jeszcze tego nie pokrywa. Chcesz, żebym dodał zalążek strony, czy możesz wkleić/opisać tę politykę, a ja ją spiszę?”

Zatwierdzasz, wklejasz źródło albo wrzucasz je do raw/inbox/ — kolejny ingest to wchłonie. Dzięki temu wiki pozostaje napędzana zapotrzebowaniem: rośnie wokół tego, o co faktycznie pytasz, a nie wokół wszystkiego, co teoretycznie dałoby się spisać.

Trwałe braki można też śledzić w wiki/query-gaps.md. Dobry wpis o luce jest maleńki: pytanie, gdzie agent szukał i jakie najmniejsze źródło lub strona sprawiłaby, że odpowiedź będzie dostępna następnym razem.

D. Zapisz decyzję

Gdy zapada jakaś decyzja — wybór technologii, zmiana procesu, polityka — powiedz:

„Zapisz decyzję: przenosimy billing na Postgresa. Alice i Bob zdecydowali dzisiaj, bo zapytania raportowe zabijały MySQL-a."

Agent zapisze numerowany rekord pod wiki/decisions/ z decyzją, autorami, datą, uzasadnieniem, alternatywami i tym, czego dotyczy. Jeśli zastępuje wcześniejszą decyzję, połączy obie w obu kierunkach i oznaczy starą jako zastąpioną — nie ruszając jej uzasadnienia. O to, czego nie podasz, dopyta w jednej turze; jeśli jesteś w środku pracy, powiedz to, a zapisze, co ma, i wskaże, które pola zostawił otwarte.

Potem pytaj, jak chcesz:

„Co zdecydowaliśmy w sprawie bazy danych billingu?" „Dlaczego używamy Postgresa?" „Kto to zdecydował i kiedy?" „Które decyzje są wciąż tylko propozycjami?" „Co zastąpiło decyzję 3?"

Odpowiedź zawsze przychodzi z informacją kto i kiedy, i wprost mówi, gdy decyzja jest propozycją, a nie decyzją obowiązującą, albo została już zastąpiona — żeby nie opierać się na czymś, co nie obowiązuje. Skill: ckb-decide.

Dwie zasady:

  • Decyzje są tylko do dopisywania. „Właściwie zmieniliśmy zdanie" tworzy nową decyzję zastępującą starą; nigdy nie edytuje uzasadnienia starej. Historia jest tu sednem. Zwykłe błędy zapisu („tam miała być Anna, nie Alice") agent poprawia w miejscu.
  • Propozycja to nie decyzja. Jeśli sprawa nie została rozstrzygnięta, zapisywana jest jako proposed bez daty decyzji i pojawia się, gdy pytasz, co jest jeszcze otwarte.

E. Utwórz lokalny zakres projektu

Gdy jakiś temat, klient, system lub inicjatywa wraca często, poproś:

„Utwórz zakres projektu dla integracji płatności."

Agent utworzy lub zaktualizuje zwykłą stronę Markdown pod wiki/projects/, wymieniającą strony, encje, pliki z raw/archive/, indeksy konektorów i obszary grafu, które należy przeszukać najpierw dla tego zakresu. Nadal masz jedną lokalną wiki; to tylko daje powracającym pytaniom lepszy punkt startowy.

Strona zakresu może też zawierać zasady zespołu dla tego projektu, w sekcji ## Rules, którą piszesz sam: „środowiska nazywamy prod/stage, nigdy production”, „decyzje tutaj wymagają zgody klienta”. Agent stosuje je zawsze, gdy pracuje w tym zakresie, a żaden skill ich nie przepisuje. Nadrzędny jest tylko AGENTS.md.


3. Utrzymanie porządku

Powiedz, kiedy chcesz — po dużym ingest lub po prostu okresowo (albo niech robi to za ciebie rutyna):

„Lint.”

To uruchamia przegląd kondycji całej wiki:

  • strony bez wymaganego frontmatteru (type) są oflagowywane
  • strony nietykane od dłuższego czasu są oflagowywane jako nieaktualne
  • wyniki pewności (confidence) zanikają, jeśli nic ostatnio ich nie wzmocniło
  • stare, niskopriorytetowe strony są archiwizowane do wiki/archived/ (nigdy usuwane)
  • sprzeczne strony są łączone stare→nowe (supersesja)
  • osierocone strony (nic do nich nie linkuje) dostają odnośniki zwrotne albo są archiwizowane
  • uszkodzone krawędzie grafu są naprawiane lub usuwane
  • brakujące/podwójne wpisy w indeksie i dzienniku są poprawiane
  • konektorowe źródła, których indeks jest zaległy do odświeżenia, zostają oflagowane wraz z informacją o ile — przydatne nawet jeśli masz do tego źródła dostęp tylko do odczytu, bo mówi ci, kogo dopytać
  • strony, których źródło faktycznie się zmieniło, zostają oflagowane — patrz niżej
  • cytaty, których nie ma już w źródle, na które się powołują, zostają oflagowane
  • powtarzające się problemy systemowe trafiają do wiki/error-book.md
  • przypadkowo zacommitowane dane uwierzytelniające (klucze, tokeny, klucze prywatne, hasło w adresie URL) gdziekolwiek w wiki/, outputs/, workload/ lub raw/, a także fragment <private>, który trafił na stronę wiki, zostają oflagowane — nigdy nie są naprawiane automatycznie, patrz niżej
  • zachowane odpowiedzi w outputs/answers/, których źródła się zmieniły, zostają oflagowane
  • warstwa ładowana zawsze (AGENTS.md plus opis każdego skilla) zostaje oflagowana, gdy przekroczy budżet z ckb.yaml

Dwie kontrole źródeł (zmienione skróty i cytaty, które przestały się zgadzać) to różnica między „ta strona jest stara" a „ta strona jest błędna".

Każda strona zapisuje skrót materiału, z którego powstała. Nieaktualność liczona datą to przypuszczenie: strona napisana rok temu może być wciąż całkowicie poprawna. Skrót nie jest przypuszczeniem — agent przelicza go i albo źródło jest co do bajtu tym, przeciwko czemu stronę napisano, albo ktoś je zmienił. Gdy źródło się zmienia, strona na nim zbudowana trafia na szczyt listy, przed wszystko, co się jedynie zestarzało.

Strony cytują też swoje źródła wprost, w sekcji ## Crux — kilka dosłownych linijek niosących właściwe twierdzenie, pod streszczeniem agenta. Wynikają z tego dwie rzeczy. Gdy zadajesz pytanie, agent często może odpowiedzieć z cytatu zamiast ponownie czytać całe źródło i pokazać ci słowa, a nie swoją parafrazę. A gdy cytat przestaje zgadzać się ze źródłem, to strona twierdzi — w cudzysłowie — coś, czego jej dowód już nie mówi. To najmocniejsze znalezisko lintu i agent nigdy nie „naprawi" go, po cichu dopasowując cytat do źródła.

Połowa wykrywająca działa jako skrypt Python tylko-do-odczytu (scripts/lint_report.py; bez Pythona zob. Wymagania wstępne, co nadal działa), więc ta sama wiki zawsze daje tę samą listę znalezisk. Agent czyta ten raport, a potem wykonuje części wymagające osądu (supersesja, niejednoznaczne sieroty, wpisy do księgi błędów oraz decyzja, co naprawić, a co oddać tobie). Naprawia samodzielnie to, co może zrobić bezpiecznie, a resztę zgłasza do twojej decyzji. Podobnie jak Ingest, na koniec przypomina o przejrzeniu i synchronizacji. Skill: .agents/skills/ckb-lint/SKILL.md.

Sekrety. Klucz znaleziony w repozytorium jest pokazywany tylko w pierwszych czterech znakach, nigdy w całości. Naprawa należy do ciebie: usuń go i wymień (rotate) — zacommitowany sekret zostaje w historii gita nawet po usunięciu linii. Nieszkodliwe dopasowanie, np. przykładowy klucz w dokumentacji, można dodać do listy dozwolonych: znalezisko podaje linię <ścieżka> <skrót> do wpisania w .secrets-allow w katalogu głównym repo. Skrót obejmuje tę jedną linię, więc jej edycja przywraca znalezisko. Ta sama kontrola działa przed każdym commitem w „sync changes”.

Przegląd, sprzeczności i tagi

Przegląd. Strona może mówić, czy sprawdził ją człowiek: review: draft (napisał ją agent, nikt nie sprawdził), reviewed (z reviewed_by i reviewed_on) albo needs_update (była przejrzana, potem się zmieniła lub pojawiła się sprzeczność). Zapytaj „what needs review?”, żeby zobaczyć kolejkę, najpierw needs_update. Powiedz „mark X as reviewed”, gdy przeczytasz stronę; agent zapisze twoje nazwisko i dzisiejszą datę i nigdy nie oznaczy strony, której nie wskazałeś. Jeśli przejrzana strona później się zmieni, lint to zauważy. Odpowiedzi oparte na stronach draft mówią o tym.

Sprzeczności. Lint wypisuje każdy otwarty znacznik > CONTRADICTION:. Rozstrzygasz go, mówiąc, która strona ma rację. Agent wtedy zastępuje błędną stronę (supersesja), zapisuje decyzję („record a decision: we retry five times”) albo poprawia twierdzenie, i usuwa znacznik.

Tagi. Strona może mieć tags: retries, billing, ale tylko z tagami wymienionymi w wiki/tags.md. Zanim użyjesz nowego tagu, dodaj tam wiersz; lint flaguje każdy tag spoza listy. Pytania można wtedy zawęzić do tagu.

Zimne strony. Agent zapisuje, które strony faktycznie czyta, w tmp/access.log na twojej maszynie (nigdy nie jest commitowany). „Which pages has nobody read lately?” uruchamia lint --cold i proponuje przeniesienie takich stron do sekcji ## Archive ich indeksu, żeby były sprawdzane na końcu. To tylko propozycje: nic nie jest przenoszone, zmieniane ani usuwane, a strony z retention: high nigdy nie są proponowane.

Budżet kontekstu. Każda sesja zaczyna się od wczytania AGENTS.md i jednolinijkowego opisu każdego skilla. To kosztuje tokeny, zanim cokolwiek powiesz. Lint szacuje ten koszt (znaki ÷ 4) i flaguje go, gdy przekroczy budget: always_loaded_tokens w ckb.yaml (domyślnie 9000). Powiedz „show the context budget”, żeby zobaczyć rozbicie.

Start sesji: podsumowanie, otwarte wątki i hook

Na początku każdej sesji agent uruchamia jeden skrypt i dostaje krótkie podsumowanie: kim jesteś (tożsamość z gita), stan gita, jednolinijkową kontrolę kondycji, zaległe rutyny i ostatnią notatkę z workload/. Reaguje tylko na linie, które tego wymagają.

Otwarte wątki. Gdy sesja kończy się czymś niedokończonym, agent zapisuje to w notatce z danego dnia pod nagłówkiem ### Open threads jako - [ ] pozycja. Podsumowanie liczy otwarte wątki we wszystkich notatkach i wymienia kilka najstarszych, zaznaczając te starsze niż 30 dni. Żeby zamknąć wątek, odhacz go tam, gdzie został otwarty (- [x]), albo napisz - [x] dropped: <powód>. Nic nie jest usuwane, więc notatki pozostają zapisem. To jest widok „co jest teraz w toku”: nie ma osobnego pliku statusu, który trzeba by aktualizować.

Hook startu sesji (tylko Claude Code). Domyślnie agent sam uruchamia podsumowanie jako pierwszą czynność. Z hookiem robi to Claude Code, zanim napiszesz pierwszą wiadomość, i ponownie po kompaktowaniu rozmowy, więc w długiej sesji podsumowanie nie wypada z kontekstu. Żeby go włączyć, powiedz „turn on the session-start hook”. Agent ustawia session: start_hook: true w ckb.yaml i, po zapytaniu, instaluje hook w .claude/settings.local.json. Ten plik jest per maszyna i nigdy nie jest commitowany, bo hook w gicie uruchamiałby kod przy każdym klonie. Współpracownicy na innych maszynach widzą w podsumowaniu linię start hook: i są pytani raz. Inni agenci ignorują to ustawienie i dalej uruchamiają podsumowanie sami.

Konsolidacja i podsumowania tematów

Ingest dodaje wiedzę po jednym źródle; nikt nie patrzy na całość. Powiedz:

„Consolidate.”

Agent zapisuje raport w outputs/reports/<data>_consolidation.md i niczego w wiki nie zmienia. Wymienia w nim:

  • tematy: grupy powiązanych stron (członkowie projektu, strony z wspólnym tagiem, połączone grupy), każda oznaczona jako brak, aktualna lub nieaktualna;
  • kandydatów do scalenia: dwie strony, które zdają się mówić to samo;
  • brakujące linki: strony cytujące te same źródła, a nielinkujące do siebie;
  • strony nieaktualne lub zmienione;
  • stare wpisy dziennika, liczone według miesięcy. Sam dziennik nigdy nie jest przepisywany.

Wybierasz, czym się zająć. „Build the topic summaries” zapisuje wiki/topics/<nazwa>.md: jedną stronę mówiącą, co KB zawiera ogólnie o danym temacie, z listą stron członkowskich i ich skrótami. Gdy członek się zmieni, lint oznaczy temat jako nieaktualny. Pytania typu „co ogólnie wiemy o płatnościach?” zaczynają się od tych stron, a agent i tak sprawdza strony członkowskie przed odpowiedzią. Dobrze pasuje tu rutyna co dwa tygodnie, która najpierw pyta: „consolidate every two weeks, ask me first”. Skill: .agents/skills/ckb-consolidate/SKILL.md.

Rutyny: rób to za mnie co N dni

Wszystko, co można powiedzieć agentowi, można zamienić w rutynę:

„Lint co tydzień.” „Indeksuj zewnętrzne źródła co 30 dni, ale najpierw mnie zapytaj.”

Agent zapisuje ją w ckb.yaml w bloku routines: (nazwa, fraza do wykonania, okres, czy pytać najpierw i data ostatniego uruchomienia). Rutyna liczy czas od ostatniego uruchomienia, nie według kalendarza: na starcie każdej sesji agent sprawdza, którym rutynom minął okres, najpierw odpowiada na to, o co prosisz, a potem w tej samej turze wykonuje zaległe, raportując każdą jedną linijką. Rutyna oznaczona „najpierw zapytaj” jest zamiast tego proponowana na końcu odpowiedzi i uruchamia się tylko po twojej zgodzie. Rutyna, która się nie powiodła albo została odrzucona, nie jest oznaczana jako wykonana, więc wraca w następnej sesji. Ręczne wykonanie też się liczy — gdy sam powiesz „Lint”, licznik tygodniowego lintu startuje od nowa.

Ponieważ data ostatniego uruchomienia jest commitowana z repozytorium, rutyna odpala się raz na okres dla wszystkich pracujących w tej KB, a nie raz na maszynę. Dwóch akcji nie da się zrobić rutyną: resetu wiki i synchronizacji z gitem. „List routines”, „which routines are due”, „run the routines now” i „remove the weekly lint” robią to, co mówią. To nie jest chmurowy harmonogram Claude Code: nic się nie dzieje, gdy nikt nie ma KB otwartej. Skill: .agents/skills/ckb-routine/SKILL.md.

Zaczynanie od zera: reset do czystego szablonu

Czasem chcesz zachować kształt bazy wiedzy bez jej zawartości — zwykle dlatego, że to repozytorium pełni też rolę szablonu przekazywanego innym, a zdążyło zebrać decyzje, podsumowania sesji i strony encji, które nie powinny z nim wędrować.

„Zresetuj wiki.” / „Zrób z tego czysty szablon.”

To jedyne polecenie w tym repozytorium, które celowo usuwa wiedzę, więc jest zbudowane tak, żeby trudno było je uruchomić przez przypadek:

  1. Najpierw szuka punktu przywracania. Jeśli drzewo robocze jest „brudne”, zatrzymuje się i proponuje commit — po resecie wszystko, co zacommitowane, jest o jedno git checkout stąd, a wszystko niezacommitowane po prostu znika. Może też otagować commit (pre-reset-<data>), żeby nie trzeba było pamiętać hasha.
  2. Pyta, jak daleko sięgnąć. Sześć poziomów wybieranych osobno: wiedza w wiki, historia workload/, materiał źródłowy w raw/, outputs/, źródła zewnętrzne i zainstalowane moduły. Domyślnie włączony jest tylko pierwszy. libs/, linked/ i moduły domyślnie na nie — linked/ zawiera dowiązania do cudzych baz wiedzy, więc usuwa dowiązanie, ale nigdy nie podąża za nim.
  3. Liczy, zanim zapyta. Dostajesz inwentarz — ile stron, ile rekordów decyzji (wymienionych z numerem i tytułem), ile krawędzi grafu, plus wszystko oznaczone retention: high — i jedną linijkę o tym, co przetrwa.
  4. Wymaga wpisania frazy, nie „tak”. A jeśli w odpowiedzi zmienisz zakres, przeliczy wszystko i zapyta ponownie, bo zgoda dotyczyła konkretnej liczby, a liczba się zmieniła.
  5. Weryfikuje po wszystkim, uruchamiając lint, zanim powie, że się udało.

Odtwarza dokładnie to, co utworzyłby ckb-init: te same katalogi, te same pliki szkieletu, ten sam kb_schema_version. Opróżnienie treści nie cofa wersji schematu.

Czego nie rusza nigdy, z potwierdzeniem czy bez: warstwy szablonu (AGENTS.md, .agents/, LICENSE, VERSION, dokumentacja) oraz src/, gdzie leżą niezależne repozytoria kodu, do których usuwania to polecenie nie ma żadnego tytułu.

Jedna celowa osobliwość: w odróżnieniu od każdego innego skilla ten nie zapisuje notatki sesji w workload/ — byłby to pierwszy wpis w katalogu, który właśnie opróżnił. Informuje o tym w raporcie.

Skill: .agents/skills/ckb-reset/SKILL.md.


4. Synchronizacja — z samym sobą i z innymi ludźmi

Są tu dwa różne rodzaje „synchronizacji”. Nie myl ich:

Ingest / Lint Sync changes
Warstwa Treść (co wiki wie) Git (czyj dysk ma jakie pliki)
Czego dotyczy wiki/, raw/ Historia commitów repo i zdalne repozytorium origin
Powiedz „Ingest” / „Lint” „Sync changes”

Uzgadnianie z origin (synchronizacja na poziomie gita)

Powiedz:

„Sync changes.”

To commituje wszelkie lokalne zmiany (np. z ostatniego Ingest lub Lint), pobiera wszystko nowe z origin, scala oba, a jeśli pojawi się konflikt — przeprowadza cię przez niego plik po pliku, pytając, czy zachować twoją wersję, wersję zdalną, czy podać scaloną treść dla każdego konfliktowego fragmentu. Gdy wszystko jest rozwiązane, wypycha zmiany (push).

Jeśli to repozytorium nigdy nie było połączone ze zdalnym, agent najpierw poprosi cię o wklejenie adresu URL:

Agent: „To repozytorium nie ma skonfigurowanego zdalnego origin. Wklej adres URL zdalnego repozytorium, a dodam je jako origin.”

Ty: https://git.wierzbowa.cloud/michal/ckb

Dla tej Cascade KB kanoniczną, zawsze aktualną kopią jest repozytorium źródłowe git.wierzbowa.cloud/michal/ckb. Jeśli nie masz pewności, czy twoja lokalna kopia jest aktualna, porównaj ją właśnie z nim.

Nie musisz go też klonować przez git clone, żeby mieć działającą kopię. Jeśli wolisz w ogóle nie używać gita, pobierz go jako ZIP z tej strony i rozpakuj lokalnie: dostajesz dokładnie te same pliki i możesz od razu skierować swojego agenta na rozpakowany folder. Zabraknie tylko skonfigurowanego origin, więc „sync changes” i „upgrade the wiki” nie będą miały z czym porównywać ani dokąd wypychać zmian. Gdy zechcesz z nich korzystać, uruchom git init w rozpakowanym folderze i dodaj powyższy adres jako origin (git remote add origin https://git.wierzbowa.cloud/michal/ckb).

Od tej pory „sync changes” uzgadnia stan właśnie z tym zdalnym repozytorium. Tak dzieli się jedną wiki między wieloma osobami: każdy robi ingest/edycje lokalnie, a „sync changes” to sposób, w jaki zmiany każdej osoby docierają do reszty — i jak zmiany innych docierają do ciebie. Przed commitem sprawdza, czy to, co ma zostać zacommitowane, nie zawiera sekretów (zob. Utrzymanie porządku). Jeśli coś znajdzie, zatrzymuje się i pyta, a commituje mimo to tylko na wyraźne polecenie. Skill: .agents/skills/ckb-sync-changes/SKILL.md.

Agent przypomina o tym też sam: na początku i na końcu sesji pracy wykonuje szybkie, tylko-do-odczytu sprawdzenie, czy jest coś niezacommitowanego lub niewypchniętego, i informuje, czy warto uruchomić „sync changes”. Nigdy nie wypycha zmian bez twojej prośby. Na końcu sesji, w której wykonano realną pracę, pyta też raz, czy zapisać rozmowę (zob. „Zapisywanie rozmowy” w Przykładach użycia) — i zapisuje tylko wtedy, gdy się zgodzisz.

Budowanie współdzielonej kaskady (synchronizacja na poziomie KB)

Jeśli zamiast jednej współdzielonej wiki chcesz mieć własną wiki, która buduje na cudzej — np. wiki twojego zespołu nadbudowana na ogólnofirmowej KB — to w ogóle nie jest synchronizacja gita; to podpięcie linked//libs/ opisane w §1. Każda osoba/zespół utrzymuje własną lokalną wiki/ (która zawsze wygrywa), a nadrzędne bazy wiedzy aktualizują się według własnego harmonogramu, niezależnie.


5. Aktualizacja szablonu

To inny rodzaj „bycia na bieżąco” niż wszystko w §4: tamta sekcja dotyczy zdalnego repozytorium twojej własnej KB — dzielenia się twoją zawartością ze współpracownikami. Ta sekcja dotyczy nadganiania narzędzi twojej KB względem ulepszeń wprowadzonych w samym kanonicznym szablonie Cascade KB, niezależnie skąd twoja KB pierwotnie pochodzi (ckb-init, klon, fork, albo KB, która istnieje wystarczająco długo, by poprzedzać niektóre z tych konwencji).

Powiedz:

„Upgrade the wiki.” / „Check for a newer template version.”

Z jakiego kanału pobierasz

Repozytorium szablonu utrzymuje cztery gałęzie i domyślnie dostajesz tę stabilną:

Gałąź Czym jest Kto powinien na niej być
main Stabilna — wydany szablon Ty, o ile nie masz powodu, żeby być gdzie indziej
test Kandydat do wydania — walidowany, zanim trafi do main Pomagasz walidować wydanie albo potrzebujesz poprawki, która weszła, ale nie została wydana
experimental Rozwojowa — bieżąca praca, może być zepsuta albo wycofana Rozwijasz sam szablon
1.x Utrzymaniowa — linia 1.x po wydaniu 2.0: tylko poprawki; ostatnia z obsługą PowerShella Potrzebujesz PowerShella albo nie możesz jeszcze przejść na 2.0

Żeby użyć innej, powiedz której:

„Upgrade from the test branch.” / „Check experimental for updates.” / „Switch this KB back to the stable channel.”

To, co wybierzesz, zostaje — jest zapisane w ckb.yaml, więc kolejny upgrade zostanie na tym samym kanale, zamiast po cichu ściągnąć cię z powrotem na main. Tak samo przy tworzeniu: „zainicjuj z gałęzi experimental”.

Na jedno warto uważać. Jeśli śledzisz test albo experimental, twoja KB może mieć wersję, której main jeszcze nie wydało. Sprawdzenie względem main nie znajdzie wtedy nic nowszego — agent powie ci, że wyprzedzasz, a nie że jesteś aktualny, bo to dwie różne sytuacje. Powrót stamtąd na main to downgrade: może usunąć skille i cofnąć schemat poniżej tego, pod co napisano twoje strony. Agent poprosi o wyraźne potwierdzenie, a gdy treść przestałaby być zgodna z własnym zadeklarowanym schematem, odmówi wprost.

Nowa wersja główna (1.x → 2.0) usuwa coś, na czym KB może polegać, więc agent nigdy nie przechodzi przez nią po cichu, nawet z rutyny. Podaje, co nowa wersja usuwa (z changeloga), i pyta: przejść, czy przełączyć tę KB na gałąź utrzymaniową 1.x („przełącz tę KB na gałąź 1.x”), która dostaje poprawki, ale już nie nowe funkcje.

Co jest sprawdzane

Sprawdzane są dwie odrębne rzeczy, i każda, obie albo żadna może coś wykazać:

  • Warstwa szablonu/narzędzi — AGENTS.md/CLAUDE.md, każdy skill pod .agents/skills/, LICENSE, VERSION oraz dokumenty README/MANUAL. Porównywana z plikiem VERSION samego kanonicznego repozytorium.
  • Własna wersja schematu twojej treści wiki — pole kb_schema_version w wiki/index.md, porównywane z tym, czego obecnie oczekuje szablon. KB może być w pełni aktualna pod względem narzędzi, ale nadal nosić treść wiki/ zbudowaną lata temu pod starszym (albo w ogóle brakującym) kb_schema_version — albo odwrotnie.

Jeśli nic nie jest opóźnione na żadnym froncie, dostaniesz „już aktualne — szablon vX, schemat wiki vY” i nic się nie zmieni.

Jeśli warstwa szablonu jest opóźniona, zobaczysz podział na to, co nowe (nic lokalnego do stracenia) i to, co zmienione (plik szablonu, którego lokalna kopia różni się — to może być ulepszenie szablonu albo twoja celowa zmiana, np. w AGENTS.md). Agent zapyta, plik po pliku albo wszystko naraz, czy wziąć wersję szablonu, zachować swoją, czy najpierw zobaczyć pełną różnicę — nic nie zostanie po cichu nadpisane.

Jeśli schemat twojej treści wiki jest opóźniony (w tym częsty przypadek starszej KB bez żadnego kb_schema_version — „niewersjonowanej” wiki), dostaniesz odrębne, wyraźne pytanie:

Agent: „Twoja treść wiki/ została zbudowana bez kb_schema_version (lub ze starszą wersją). Czy mam też zaktualizować wszystkie foldery i dane związane z wiki do nowego standardu?”

Jeśli powiesz tak, agent:

  • dodaje wszelkie brakujące elementy szkieletu (np. wiki/graph/index.md, który nigdy nie istniał, jeśli twoja KB poprzedza funkcję grafu),
  • uzupełnia brakujący frontmatter na istniejących stronach — tldr, confidence, quality, retention i tak dalej — bez przepisywania czegokolwiek z twojego tekstu; dodawana jest tylko struktura i metadane, nigdy treść merytoryczna strony,
  • potwierdza z tobą, zanim przypisze type do jakiejkolwiek strony, gdzie nie jest to oczywiste,
  • loguje każdą dotkniętą stronę w wiki/log.md jako wpis migracyjny, żeby było jasne, że zmiana była strukturalna, a nie nową wiedzą,
  • i podnosi kb_schema_version, gdy skończy.

Jeśli powiesz nie, agent nie dotknie niczego pod wiki/ — nawet kb_schema_version — więc następnym razem, gdy to uruchomisz, nadal zostanie to poprawnie oflagowane jako opóźnione, zamiast po cichu uznane za załatwione. Te dwie decyzje (warstwa szablonu, treść wiki) są niezależne: możesz zaakceptować jedną i odrzucić drugą.

Podobnie jak Ingest i Lint, na koniec pojawia się przypomnienie o przejrzeniu wyniku i uruchomieniu „sync changes” względem twojego własnego origin — repozytorium szablonu, z którym właśnie porównano, jest zwykle osobnym zdalnym repozytorium dla każdej KB innej niż własna kopia robocza projektu szablonu. Skill: .agents/skills/ckb-upgrade/SKILL.md.


6. Przykłady użycia

Zadawanie pytań

Zapytaj zwykłym językiem:

„Co wiemy o ryzyku migracji w Q3?”

Agent najpierw czyta wiki/index.md, żeby znaleźć odpowiednie strony. Jeśli istnieje pasujący zakres projektu pod wiki/projects/, przeszukuje najpierw ten zakres. Potem uruchamia retrieve_candidates.py, który zbiera sygnały dokładnych dopasowań, tldr, zakresu projektu, grafu i zaufania w jeden połączony ranking, rozszerza kontekst wokół dopasowanych sekcji, przechodzi po grafie wiedzy w poszukiwaniu powiązanych faktów i sięga do linked//libs/, jeśli lokalna wiki nic nie ma. Dostajesz odpowiedź opartą na tym, co faktycznie zostało spisane, a nie na domysłach.

Dwa szczegóły mają znaczenie dla użytkownika:

  • Przeszukuje też raw/inbox/. Materiał wrzucony dziś rano i jeszcze niezingestowany nadal może odpowiedzieć na twoje pytanie. Agent powie ci, kiedy odpowiedź pochodzi z niezingestowanego materiału, co jednocześnie sygnalizuje, że „Ingest" jest zaległy.
  • Odpowiedzi noszą własne zastrzeżenia. Jeśli strona stojąca za odpowiedzią przekroczyła okno świeżości, ma niską pewność albo została przeczytana z zapisanego indeksu konektora zamiast z żywego źródła, odpowiedź mówi o tym obok danego twierdzenia. Jeśli dwie strony są ze sobą sprzeczne, a żadna nie została jeszcze oznaczona jako zastąpiona, też o tym usłyszysz. Nie trzeba samodzielnie czytać frontmatteru, żeby wiedzieć, na ile ufać otrzymanej odpowiedzi.
  • Znajduje sekcję, a nie tylko stronę. Indeks wyszukiwania wszystkich sekcji stron (trzymany w tmp/, przebudowywany automatycznie) pozwala agentowi przeczytać tylko tę sekcję, która odpowiada, i wie, ile kosztowałoby przeczytanie całej strony. Gdy odpowiedź jest w istocie tabelą, wykresem, prezentacją lub stroną WWW, agent raz to zaproponuje.

Gdy odpowiedź wymagała prawdziwej pracy (złożenia kilku stron, ponownego przeczytania źródła), agent raz proponuje jej zachowanie. Jeśli się zgodzisz, trafia do outputs/answers/<data>_<pytanie>.md razem ze źródłami, na których się opiera (ze skrótami, więc lint powie ci, gdy się zmienią), i sekcją ## Gaps z tym, na co KB nie umiała odpowiedzieć. Gdy później zadasz to samo pytanie, agent zaproponuje aktualizację zachowanej odpowiedzi zamiast pisania drugiej. Jeśli odpowiedź zawiera coś, co powinna wiedzieć sama wiki, agent proponuje wprowadzenie jej z powrotem. Oznacza to zwykły ingest, z tym samym meldunkiem, więc zachowana odpowiedź nigdy sama nie zmienia wiki. Fragmenty prywatne (<private>) nigdy nie są cytowane w odpowiedzi.

Gdy nadal nie ma odpowiedzi, agent powinien powiedzieć, czego brakuje, i albo dodać/zaproponować krótki wpis w wiki/query-gaps.md, albo zasugerować najmniejsze źródło do wrzucenia do raw/inbox/.

Pytanie, kto się na czymś zna

„Kto zna się na ścieżce przywracania checkpointów?" / „Kto jest właścicielem usługi billingowej?"

Na te pytania odpowiada bezpośrednio graf wiedzy, a nie wyszukiwanie nazwisk po słowach kluczowych. Ingest zapisuje krawędź eksperctwa lub własności, gdy materiał źródłowy faktycznie pokazuje, że ktoś odpowiada na pytania w danym temacie albo ma zadeklarowaną odpowiedzialność za niego — a nie na podstawie obecności na spotkaniu czy nazwy stanowiska. Jeśli nikt nie ma jeszcze zapisanej krawędzi, agent wraca do tego, kogo zarchiwizowane źródła pokazują jako odpowiadającego na tego rodzaju pytania, i mówi ci, że wnioskuje, a nie raportuje.

Nauka z wiki

Szybki test tego, co wiesz — powiedz:

„Quiz me on the onboarding process.”

Agent zapyta o liczbę pytań i format (otwarte / jednokrotnego wyboru), a następnie przeprowadzi cię przez nie jedno po drugim, z natychmiastową informacją zwrotną i bieżącym wynikiem. Potem nic nie zostaje zapisane — to jednorazowy sprawdzian. .agents/skills/ckb-quiz/SKILL.md.

Prawdziwy kurs, rozłożony w czasie — powiedz:

„Teach me the wiki.” / „Teach me about the supplier onboarding process.”

Pierwsze wywołanie planuje program nauczania: pyta, czy chcesz jedną sesję czy serię, jak długa ma być każda sesja i jak często, oraz czy potrzebny jest plik kalendarza .ics z przypomnieniami. Następnie dzieli materiał na porcje wielkości sesji (raczej jedna krótka sesja więcej niż upychanie materiału) i pokazuje ci plan, zanim cokolwiek zapisze. Później powiedzenie „next lesson” (lub podobnie) wznawia naukę od miejsca, w którym się zatrzymała, ucząc za każdym razem inną techniką — pytania sokratejskie, analogie, przykłady rozwiązane krok po kroku, „naucz mnie z powrotem”, mnemotechniki — i krótko sprawdzając, co zostało w pamięci, zanim przejdzie dalej, powtarzając to, co niepewne. Plany i postępy żyją w outputs/teaching/<topic>/. .agents/skills/ckb-teach-me/SKILL.md.

Prowadzona kolejność czytania bez pełnego kursu — powiedz:

„Onboard me on the payments integration.” / „Where do I start with X?”

Dostajesz krótki przegląd plus uporządkowaną listę do przeczytania — najpierw podstawy, potem sam temat, potem to, co się na nim opiera — zbudowaną przez przejście po grafie wiedzy na zewnątrz. Tylko do odczytu; nic nie jest zapisywane. .agents/skills/ckb-onboard-me/SKILL.md.

Sprawdź, co ty albo wiki zbywacie ogólnikami — powiedz:

„Feynman me on the Atlas retry policy.” / „Czego nie rozumiem?”

Agent czyta stronę i jej źródła, wyjaśnia ją prostymi słowami na jednym konkretnym przykładzie i pod każdym fragmentem podaje link do sekcji, z której pochodzi. Potem wypisuje każde miejsce, w którym wyjaśnienie się rozrzedziło: strona jest mglista (napraw lintem albo ingestem), źródła tego nie omawiały (potrzebne nowe źródło) albo sam agent nie umiał tego uprościć. Nie łata luk własną wiedzą. Na koniec prosi, żebyś sam wyjaśnił jeden fragment, żeby wyszły też twoje luki, i kończy ponumerowanymi kolejnymi krokami. Bez tematu proponuje strony robocze, oparte na jednym źródle albo nieaktualne. Sesje są zapisywane w outputs/teaching/feynman/; w wiki/ nic się nie zmienia, chyba że zgodzisz się zapisać lukę w wiki/query-gaps.md. .agents/skills/ckb-feynman/SKILL.md.

Generowanie dokumentów / dzielenie się wiedzą poza wiki

Szybki skrót najwyższego poziomu — powiedz:

„Give me a project summary.” / „Where do things stand?”

Regeneruje PROJECT-OVERVIEW.md w katalogu głównym repozytorium: jedno- lub dwustronicowy przegląd, bieżący stan, otwarte działania ze statusem, ryzyka i założenia — w całości zsyntetyzowane z aktualnej wiki. Jest za każdym razem nadpisywany w całości, więc zawsze odzwierciedla to, co wiki mówi teraz. .agents/skills/ckb-project-summary/SKILL.md.

Eksport maszynowy dla innych narzędzi — powiedz:

„Export the wiki as OKF.”

Tworzy pakiet Open Knowledge Format w outputs/okf/, możliwy do skonsumowania przez ogólne narzędzia OKF (np. wizualizator grafu), bez potrzeby rozumienia bogatszego, własnego schematu tej wiki. .agents/skills/ckb-export-okf/SKILL.md.

Czytelna dla człowieka strona dokumentacji — powiedz:

„Export the wiki to Starlight.” / „Build a docs site from the wiki.”

Tworzy gotową do uruchomienia stronę Astro + Starlight w outputs/starlight/ — prawdziwe strony, prawdziwą nawigację, coś, co możesz hostować i dać komuś, kto nigdy nie widział wiki. .agents/skills/ckb-export-starlight/SKILL.md.

Dokument, który piszesz regularnie, z szablonu — powiedz:

„Prepare a new document using template status-report.” / „New status report from the template, for Atlas, last two weeks.”

Szablony leżą w templates/, każdy w jednym pliku Markdown. Nagłówki nadają dokumentowi kształt, a komentarz HTML pod każdym nagłówkiem mówi agentowi, co ma tam trafić: „zapytaj użytkownika”, „weź to ze strony projektu w wiki”, „trzy zdania, bez punktów”. Agent czyta szablon, zadaje ci wszystkie pytania naraz, resztę bierze z wiki i zapisuje gotowy dokument w outputs/documents/. Czego nie znalazł, zostawia w pliku jako linię TODO:, nigdy nie zmyśla. W zestawie jest jeden przykład, templates/status-report.md, a templates/README.md opisuje format na jednej stronie. Powiedz „make a template for a handover note”, a agent przygotuje szkic szablonu do twojej edycji. .agents/skills/ckb-document/SKILL.md.

Dokument Word, prezentacja lub PDF z zawartości wiki — nie ma dedykowanego skilla do tego, ale to normalna prośba:

„Turn the wiki page on our pricing model into a one-page Word doc I can send to legal.”

Agent czyta odpowiednie strony wiki i używa swoich ogólnych umiejętności tworzenia dokumentów (docx, pptx, pdf), aby wytworzyć plik — wiki pozostaje źródłem prawdy, dokument jest jednorazowym, pochodnym artefaktem.

Dodawanie informacji

W pełni opisane w §2 — w skrócie: wrzuć materiał do raw/inbox/ i powiedz „Ingest”, albo powiedz agentowi w rozmowie, jeśli to wystarczająco krótkie, żeby podać wprost.

Twój profil i lekcje

Powiedz „set up my profile”, a agent zada do trzech pytań: o twoją rolę, o to, jak ma z tobą pracować, i o to, czego zawsze lub nigdy nie robić. Odpowiedzi trafiają do workload/profiles/<twoje-imię>.md. Od tej pory każda sesja, którą zaczynasz, wypisuje twój profil w podsumowaniu agenta. Profile innych osób nie są dla ciebie wczytywane. Plik jest commitowany, więc trzymaj w nim tylko preferencje robocze, którymi podzieliłbyś się z zespołem.

Twoje preferencje nigdy nie są ważniejsze od zasad KB. Najpierw AGENTS.md, potem ## Rules projektu, a resztę uzupełnia twój profil.

Gdy agent się pomyli, możesz utrwalić poprawkę: „remember this: always cite the runbook for retry numbers” albo „lesson: …”. Agent pyta, czy lekcja jest twoja, czy dla wszystkich:

  • Twoja trafia do twojego profilu.
  • Dla wszystkich trafia do wiki/lessons.md i czeka na przegląd drugiej osoby. Najbliższa sesja każdej innej osoby wymieni ją jako nową.

Nic nie staje się lekcją, jeśli o to nie poprosisz. Lekcja, która ma zawsze obowiązywać wszystkich, należy do AGENTS.md; agent to zasugeruje, zamiast go edytować. Skill: .agents/skills/ckb-profile/SKILL.md.

Zapisywanie rozmowy

Każda nowa sesja dostaje tytuł, który agent sam wybiera na podstawie twojej pierwszej wiadomości (albo ten, który w niej podasz: „title: …”). Nikt cię nie pyta; pierwsza odpowiedź zaczyna się od jednej linijki z tytułem i przypomnieniem, że „rename this conversation to X” go zmienia. Tytuł nadaje nazwę zapisanemu transkryptowi i blokowi sesji w workload/. Jeśli ta linijka ci przeszkadza, powiedz „stop telling me the title” — agent przestawi announce_title: false w bloku conversations: w ckb.yaml; tytuł nadal jest ustawiany, tylko nie jest ogłaszany.

Powiedz „save this conversation”, a agent skopiuje transkrypt sesji do raw/saved-conversations/<RRRR-MM-DD>/ — oryginalny plik JSONL, który przechowuje Claude Code, bajt w bajt, plus czytelną wersję .md tej samej wymiany zdań (twoje wiadomości i odpowiedzi agenta dosłownie, wywołania narzędzi jako jednolinijkowe notatki, wyniki narzędzi skrócone, prywatne rozumowanie agenta pominięte). raw/saved-conversations/index.md wymienia wszystko, co zapisano. Wcześniejsze sesje tego samego projektu też można zapisać: poproś, a agent wyświetli listę do wyboru.

Zapisane rozmowy są celowo poza wiki. Na pytania agent nadal odpowiada wyłącznie z wiki/, linked/ i libs/ — transkrypt sam z siebie nigdy nie staje się dowodem. Możesz natomiast pytać o same rozmowy: „czy rozmawialiśmy o przełączeniu rozliczeń”, „co mówiliśmy o nazewnictwie w zeszłym tygodniu”, „jaka była moja prośba w sprawie eksportu”. Agent przeszukuje zapisane pliki .md i cytuje dokładną wymianę zdań wraz z datą.

Jeśli wolisz, żeby agent nie pytał, powiedz „save conversations automatically”: agent przestawi autosave: true w bloku conversations: w ckb.yaml i od tej pory każda sesja jest zapisywana na końcu bez pytania. „Turn off autosave” przestawia z powrotem. Przełącznik jest commitowany z repozytorium, więc dotyczy wszystkich pracujących w tej KB. Ponieważ jest to reguła, którą agent wykonuje na końcu sesji, sesja przerwana w połowie tury zostałaby pominięta — dlatego funkcja ma też połowę per maszyna: hook Stop Claude Code w .claude/settings.local.json (ignorowanym przez gita), który ponownie zapisuje transkrypt po każdej turze. Agent nigdy nie instaluje go samodzielnie. Przy włączonym autozapisie kontrola na starcie sesji zauważa maszynę, na której hooka brakuje (albo taką, na której autozapis wyłączono, a hook wciąż jest), i pyta raz, czy zmienić konfigurację tej maszyny; zmianę wprowadza tylko po twojej zgodzie. Każda maszyna otwierająca repozytorium zostaje zapytana raz.

Jeśli rozmowa zawiera wiedzę, która należy do wiki, skopiuj jej .md do raw/inbox/ i powiedz „Ingest” — kopię robisz ty, więc nic nie trafia do wiki bez twojego wyboru. Pamiętaj, że transkrypt jest dosłowny: zawiera wszystko, co agent wypisał w trakcie sesji (zawartość plików, wyniki poleceń), i staje się śledzonym plikiem w repozytorium. Skill: .agents/skills/ckb-add-conversation/SKILL.md.

Indeksowanie zewnętrznego źródła

Powiedz:

„Index external sources.” (lub „index libs”, „refresh the external index”)

To przeszukuje każdy libs/<name>/, który ma source.yaml (zobacz §1), i buduje krótki indeks tego, co znajdzie — po jednym wpisie na dokument, plus stronę przeglądową — w całości wewnątrz tego samego folderu libs/<name>/. Niczego pod wiki/ nie dotyka.

Przykład:

Tworzysz libs/finance-reports/source.yaml:

connector: sharepoint
location: "https://contoso.sharepoint.com/sites/Finance/Shared Documents/Reports"
description: "Wspólny folder raportów zespołu finansowego"
refresh_interval_days: 7

potem mówisz „Index external sources.”

Agent łączy się, korzystając z tego, co jest dostępne w danej sesji (w tym przypadku podłączonego narzędzia Microsoft 365), listuje dokumenty w tym folderze, czyta wystarczająco dużo z każdego, aby napisać krótkie podsumowanie, i tworzy libs/finance-reports/index.md (przegląd źródła) plus jedną stronę na dokument w libs/finance-reports/entities/, połączone krzyżowo przez libs/finance-reports/graph/edges.json. Loguje wszystko w libs/finance-reports/log.md, dzienniku odrębnym od wiki/log.md, ponieważ ten indeks jest ograniczony do jednego konektora, a nie wmieszany w twoją główną wiki. Na koniec przypomina o przejrzeniu wyniku i powiedzeniu „sync changes”, gdy wynik będzie ci odpowiadał.

Jeśli konektor wymaga autoryzacji (np. połączenie z SharePoint lub Google Drive, które nie jest jeszcze skonfigurowane), agent mówi, który to i gdzie go autoryzować, a potem kontynuuje z innymi skonfigurowanymi źródłami, zamiast zatrzymywać cały przebieg. Uruchom „index external sources” ponownie w każdej chwili, gdy źródło się zmieni — odświeża istniejące wpisy w miejscu, zamiast je duplikować, i nigdy nie usuwa strony dla dokumentu, który zniknął ze źródła (zamiast tego oflagowuje ją, żeby kolejny przebieg „Lint” zarchiwizował ją naturalnie). Skill: .agents/skills/ckb-index-external/SKILL.md.

Kto może go budować i gdzie jest współdzielony. Domyślnie nikt nie ma dostępu do zapisu w źródle typu konektor, dopóki tego nie zadeklaruje — to chroni zespół dziesięciu osób przed redundantnym skanowaniem tego samego folderu SharePoint. Powiedz:

„Make me the admin for finance-reports.”

To zapisuje osobisty libs/finance-reports/source.local.yaml z access: write — nigdy niecommitowany, nigdy niewidoczny dla współpracowników. Każdy bez tego pliku jest tylko-do-odczytu dla tego źródła: jeśli powie „index external sources”, agent w jego imieniu w ogóle nie dotknie żywego konektora. Zgłosi, co już zaindeksowano (albo powie wprost, że nic jeszcze nie zaindeksowano i kogo o to zapytać).

Jeśli zespół finansowy chce, żeby wszyscy czytali ten sam indeks, a nie każdy utrzymywał własną lokalną kopię w swojej własnej KB, administrator dodaje blok index: do współdzielonego source.yaml:

index:
  store: git
  location: "https://github.com/finance-team/index-cache.git"
  # ref: main   — opcjonalnie: przypina branch, tag albo podścieżkę w tym miejscu

Za pierwszym razem, gdy ktokolwiek uruchomi „index external sources” po dodaniu tego bloku, https://github.com/finance-team/index-cache.git jest puste. To oczekiwane, nie błąd. Każde uruchomienie sprawdza je najpierw: użytkownicy tylko-do-odczytu zobaczą „nic jeszcze nie opublikowano, zapytaj administratora”, a uruchomienie administratora je tworzy, bo uruchomienie z dostępem do zapisu zawsze przebudowuje indeks z żywego konektora i wypycha wynik do tej lokalizacji, niezależnie od tego, czy coś tam wcześniej było. Od tego momentu, kiedy ktokolwiek powie „index external sources”, agent najpierw pobiera to, co już zostało opublikowane. Użytkownicy tylko-do-odczytu na tym kończą; administrator dodatkowo przebudowuje indeks z żywego konektora i wypycha odświeżoną wersję do tej samej lokalizacji, żeby kolejne pobranie innej osoby ją uwzględniło. Pomiń blok index: (najprostsza konfiguracja, właściwy domyślny wybór dla jednego małego zespołu), a indeks leży bezpośrednio wewnątrz libs/finance-reports/ we własnym repozytorium tej KB, współdzielony w normalny sposób przez „sync changes”, dokładnie jak w prostym przykładzie powyżej.

Dodawanie opcjonalnego modułu

Niektóre możliwości mają sens tylko w części baz wiedzy, dlatego są dostarczane jako moduły w .agents/modules/: obecne w każdej kopii, nieaktywne, dopóki ich nie zainstalujesz. Powiedz:

  • „What modules are available”: lista modułów z informacją, czy są zainstalowane.
  • „Install the <name> module”: sprawdza, czego moduł potrzebuje, mówi ci o tym przed jakimkolwiek zapisem, a potem dodaje jego skille, foldery i ustawienia. Instalacja jest zapisana w ckb.yaml.
  • „Uninstall the <name> module”: usuwa jego skille i ustawienia. Twoja treść zostaje: strony wiki, które utworzył, klony w src/, specyfikacje.
Moduł Do czego służy Przewodnik
software Baza dokumentuje tworzone oprogramowanie: repozytoria jako ignorowane klony w src/, kod mapowany na encje wiki, specyfikacje z OpenSpec OPENSPEC.pl.md · README modułu
capture Zapisywanie linków, artykułów, PDF-ów i transkrypcji filmów w raw/inbox/ jako datowanych zrzutów, z Wayback w razie niepowodzenia i sprawdzaniem duplikatów README modułu
share Wysyłanie dokumentu do innej bazy przez wspólne repozytorium git (jedna skrzynka na bazę, tylko dopisywanie) i odbieranie tego, co wysłały inne bazy, do raw/inbox/ — z wersjami, wycofaniami i sprawdzeniem nadawcy README modułu
mcp Korzystanie z bazy w aplikacjach Claude (web/desktop/mobile), Claude Code lub innym agencie przez serwer MCP: wyszukiwanie, odczyt, dodawanie materiału, cofanie źle skierowanego zgłoszenia. Można podłączyć kilka baz naraz MCP.pl.md · README modułu

Skill: .agents/skills/ckb-module/SKILL.md.

Praca z agentem innym niż Claude Code

KB to zwykłe pliki i AGENTS.md, więc może w niej pracować każdy agent, który czyta AGENTS.md. Żadna z poniższych konfiguracji nie została jeszcze przetestowana; każda opisuje to, co podaje dokumentacja narzędzia. Jeśli którąś potwierdzisz lub poprawisz, zamień „nieprzetestowane” na datę i wersję narzędzia.

Agent Konfiguracja (nieprzetestowana)
Codex CLI Sam czyta AGENTS.md w katalogu głównym repo; uruchom go w folderze KB. Nie wczytuje .agents/skills/ jako skilli, więc idzie za tabelą routingu i otwiera każdy SKILL.md, tak jak każe AGENTS.md.
Cursor Czyta AGENTS.md w katalogu głównym repo jako regułę projektu. Jeśli twoja wersja tego nie robi, dodaj .cursor/rules/ckb.mdc, który każe mu najpierw przeczytać AGENTS.md.
OpenCode Czyta AGENTS.md w katalogu głównym repo. Skille działają jak w Codex.
Gemini CLI Domyślnie szuka GEMINI.md. Wskaż mu AGENTS.md przez {"contextFileName": "AGENTS.md"} w .gemini/settings.json albo zrób z GEMINI.md dowiązanie do AGENTS.md, tak jak CLAUDE.md.

Co dziś robi tylko Claude Code:

Funkcja Gdzie indziej
Automatyczne wykrywanie skilli (.claude/skills → .agents/skills) Agent czyta pliki SKILL.md, gdy AGENTS.md go tam kieruje
Hook startu sesji (start_hook.py) Reguła E uruchamiana ręcznie, jak zawsze
Hook autozapisu rozmów i w ogóle zapisywanie rozmów (ckb-add-conversation czyta transkrypty Claude Code) Niedostępne; notatki zapisuj w workload/
Tytuły sesji zapisywane dla transkryptów Niedostępne

Cała reszta (skrypty Pythona, lint, wyszukiwanie, serwer MCP, moduły) działa tak samo z każdym agentem.

Zasady dla folderów. Niektórzy agenci czytają zagnieżdżony AGENTS.md, gdzie wygrywa ten najbliżej edytowanego pliku. Ten szablon żadnego nie dostarcza. Zasady dla jednego projektu zapisuj w sekcji ## Rules jego strony zakresu, którą czyta każdy agent, bo jest częścią wiki.


7. Co jest generowane przez agenta, a co możesz edytować

Krótka wersja: lokalna wiki/ zawsze wygrywa w kaskadzie, co oznacza, że to twoja wiki — nic nie blokuje ci jej bezpośredniej edycji. „Zarządzane przez agenta” poniżej oznacza, że agent traktuje się jako odpowiedzialnego za utrzymanie tej treści strukturalnie poprawną (frontmatter, indeks, dziennik, graf) — a nie że nie wolno ci jej dotykać. Jeśli ręcznie edytujesz stronę wiki, dobrą praktyką jest uruchomienie potem „Lint”, żeby indeks/dziennik/graf pozostały spójne z wprowadzonymi zmianami.

Jest jeden wyjątek działający w drugą stronę. Na każdej stronie, którą agent regeneruje — indeks konektora, mapa kodu — wszystko, co napiszesz, zwykle ginie przy następnej przebudowie. Dlatego każda taka strona kończy się sekcją ## Notes, której żaden skill nigdy nie tknie:

## Notes

<!-- Twoje. Żaden skill tego nie nadpisuje. -->

Pisz tam, co chcesz — że ten dokument jest nieaktualny, że osoba w nim wymieniona już nie pracuje, kogo naprawdę zapytać. Treść jest przenoszona przez przebudowy co do bajtu. Wszystko, co napiszesz powyżej tego nagłówka na stronie generowanej, zostanie nadpisane.

Lokalizacja Kto zwykle to zapisuje Uwagi
raw/inbox/, luźne pliki w raw/ Tylko ty Agent tylko czyta, archiwizuje i przenosi rzeczy tutaj — nigdy nie tworzy treści w raw/ sam.
raw/archive/<data>/ Agent Automatycznie zarchiwizowana kopia tego, co trafiło do raw/inbox/, uporządkowana według daty ingestu. Nie umieszczaj tu plików ręcznie — pozwól, żeby zrobił to Ingest, tak by data i powiązanie z wpisem w dzienniku były poprawne.
linked/<name>/ Ty (tworzysz dowiązanie symboliczne) Wskazuje na rzeczywiste pliki innej KB, które żyją i są edytowane w tamtym repozytorium — nigdy tutaj. Agent nigdy nie może zapisywać wewnątrz linked/.
libs/<name>/ (kopia git, bez source.yaml) Ty (robisz git clone) Zamrożona kopia zewnętrznej KB. Aktualizujesz ją, ponownie pobierając to repozytorium samodzielnie, a nie ręcznie edytując pliki tutaj. Agent nigdy nie może zapisywać wewnątrz niej.
libs/<name>/source.yaml (konektor) Tylko ty Deklaruje konektor, lokalizację, opcjonalnie jak często ma być odświeżany (refresh_interval_days:) i opcjonalnie gdzie znajduje się współdzielony/wcześniej zbudowany indeks (index:). Agent go czyta, ale nigdy nie zapisuje — tak jak wszystko inne nadrzędne.
libs/<name>/source.local.yaml (konektor) Ty (albo agent, tylko gdy wyraźnie poprosisz o zostanie/przestanie bycia administratorem tego źródła) Osobiste, per-komputer ustawienie access: write/read — nigdy niecommitowane, nigdy niewidoczne dla innych. Brak = tylko do odczytu, domyślnie.
libs/<name>/{index.md,entities/,graph/,log.md} (konektor) Generowane przez agenta, możesz swobodnie edytować Własny indeks agenta dla tego jednego źródła konektora, budowany/odświeżany przez „Index external sources” — ale tylko jeśli masz lokalnie access: write; użytkownicy tylko-do-odczytu dostają pobraną kopię. Strukturalnie ta sama zasada jak przy wierszu wiki/ poniżej — śmiało popraw wpis ręcznie, a potem uruchom „Lint” (teraz sprawdza też indeksy oparte na konektorach, respektując ten sam podział odczyt/zapis). Ograniczone wyłącznie do tego konektora; nigdy nie wmieszane w wiki/. Przebudowę przetrwa tylko ## Notes — trzymaj tam wszystko, co chcesz zachować.
wiki/decisions/ Generowane przez agenta, edytuj ostrożnie Mechanicznie tak samo jak reszta wiki/, ale te strony są z założenia tylko do dopisywania: popraw swobodnie literówkę czy źle przypisane nazwisko, ale nie przepisuj kontekstu ani uzasadnienia decyzji pod późniejszy pogląd — zapisz zamiast tego decyzję zastępującą, żeby historia przetrwała.
wiki/ (strony, index.md, overview.md, log.md, error-book.md, entities/, graph/) Generowane przez agenta, możesz swobodnie edytować To jedyne miejsce, w którym zarówno agent zapisuje, jak i spodziewa się, że ty też możesz. Śmiało popraw stronę ręcznie — zachowaj tylko pola frontmatteru (lub zaktualizuj last_updated) i uruchom potem Lint, jeśli zmiana dotyczy czegoś, do czego odwołuje się indeks/graf/dziennik.
outputs/okf/, outputs/starlight/ Agent, w pełni regenerowane Nie edytuj ręcznie — to zignorowane przez git artefakty budowania, cicho nadpisywane przy każdym kolejnym eksporcie. Jeśli coś jest nie tak, popraw stronę wiki, z której to pochodzi, i wyeksportuj ponownie.
outputs/teaching/<topic>/ Agent, stan półtrwały plan.md/progress.md, które skill do nauczania czyta i zapisuje między sesjami. Możesz je oglądać kiedy chcesz; ręczna edycja jest możliwa, ale może pomieszać śledzenie „co dalej” — bezpieczniej powiedzieć agentowi, co chcesz zmienić, i pozwolić mu zaktualizować pliki.
outputs/teaching/feynman/ Agent (jeden plik na sesję), możesz edytować Sesje Feynmana: wyjaśnienie, znalezione luki, twoje wyjaśnienie z powrotem i odciski stron, które agent przeczytał. Ignorowane przez gita jak reszta outputs/teaching/; kolejna sesja nigdy ich nie nadpisuje.
PROJECT-OVERVIEW.md (katalog główny) Agent, w pełni regenerowany Nadpisywany w całości za każdym razem, gdy poprosisz o podsumowanie projektu. Nie edytuj go ręcznie — edytuj strony wiki, z których jest syntetyzowany, a potem zregeneruj.
ABOUT.md, ABOUT.pl.md Ty Ten sam plik po angielsku i po polsku: wypełnij ten w języku swojej bazy, drugi możesz usunąć (jeśli oba są wypełnione, przy rozbieżności wygrywa ABOUT.md). Do czego służy ta KB: cel, odbiorcy, zakres, właściciele, poufność, język stron. README do niego linkuje. Agent go czyta, przy ingeście sprawdza nowy materiał względem zakresu i nigdy go nie edytuje bez twojej prośby; aktualizacje i reset go nie ruszają. wiki/overview.md to podsumowanie agenta tego, co KB faktycznie zawiera.
templates/ Ty Szablony dokumentów: nagłówki plus komentarz pod każdą sekcją mówiący, co ma tam trafić i skąd. Agent je czyta, a nowy zapisuje tylko na twoją prośbę. Nic nie regeneruje ani nie resetuje tego katalogu. Zacznij od templates/status-report.md.
outputs/documents/ Agent (jeden plik na prośbę), możesz edytować Dokumenty przygotowane z szablonu. Śledzone w gicie i nigdy nie nadpisywane przez kolejne uruchomienie (powtórzona nazwa dostaje -2, -3). Edytuj je swobodnie; frontmatter zapisuje, z jakiego szablonu i z jakich stron wiki powstały.
workload/YYYY-MM-DD_<autor>_summary.md Agent (dopisywane co sesję) Bieżący dziennik tego, co działo się każdego dnia, jeden plik na osobę, więc współdzielone repozytorium zapisuje, kto co zrobił, i nigdy nie konfliktuje w tym miejscu. Autor to tożsamość gita sesji. Możesz go swobodnie czytać, edytować lub skracać — to dziennik dla ciągłości, a nie plik krytyczny dla działania systemu.
workload/ingest-reports/ Agent (jeden plik na ingest) Co zmienił każdy ingest: przyjęte pliki z raw/ i miejsce ich archiwizacji, zapisane decyzje, utworzone lub zaktualizowane encje i inne strony, krawędzie grafu oraz to, co nowy materiał potwierdził, rozszerzył lub z czym był sprzeczny. Zapisywany raz i nigdy nie przepisywany — przeczytaj go, aby przejrzeć ingest bez odtwarzania go z logu i diffa.
AGENTS.md / CLAUDE.md Ty (rzadko) To prompt systemowy, który definiuje zachowanie agenta w tym repozytorium. Edytuj go, jeśli chcesz zmienić globalną zasadę — np. schemat frontmatteru, format logowania czy kontrakt katalogów. Zmiany obowiązują od kolejnej sesji.
.agents/skills/*/SKILL.md Ty (zaawansowane/opcjonalne) Każdy plik definiuje jedną możliwość na żądanie. Możesz tworzyć nowe albo edytować istniejące, wzorując się na tych, które już tu są — to nie jest wymagane do normalnego użytku, ale nic ci w tym nie przeszkadza.
LICENSE, VERSION, README*, docs/, ckb.yaml Agent, możesz edytować Część tej samej warstwy szablonu co AGENTS.md — utrzymywane w synchronizacji przez ckb-upgrade, gdy zaakceptujesz aktualizację szablonu. ckb-upgrade zawsze zapyta, zanim dotknie linii praw autorskich w LICENSE albo któregokolwiek z tych plików, jeśli twoja lokalna kopia różni się od szablonu — dostosowanie tutaj (np. własna nazwa projektu czy posiadacz licencji) jest oczekiwana, nie jest błędem.

Gdzie leżą własne decyzje szablonu

docs/decisions/ przechowuje zapisy projektowe szablonu (D-0001, D-0002…) w tym samym formacie co wiki/decisions/, ale jako część warstwy szablonu: skille i dokumentacja się na nie powołują, więc muszą przetrwać ckb-reset i podróżować z ckb-upgrade. Decyzje twojej KB nadal trafiają do wiki/decisions/ przez „record a decision” — nigdy tutaj.

Sprawdzanie wydania szablonu

tests/smoke.sh uruchamia deterministyczne skrypty (lint_report.py, retrieve_candidates.py, save_conversation.py) na fixture'ach w tests/fixtures/ i porównuje wynik z tests/expected/. Uruchom go przed scaleniem czegokolwiek do test lub main; z --update po zamierzonej zmianie wyjścia skryptów. Folder tests/ istnieje tylko w repo szablonu: ckb-init go nie kopiuje, a ckb-upgrade go nie dostarcza, więc baza wiedzy nigdy go nie zawiera.

tests/bench_retrieval.py mierzy wyszukiwanie (hit@1 i hit@3 na 20 pytaniach). tests/run_evals.py sprawdza, co przebieg agenta zostawił po sobie dla każdego przypadku w tests/evals/: prepare tworzy roboczą KB, agent dostaje tam polecenie przypadku, potem check. Test dymny sprawdza poprawność przypadków, ale nie uruchamia agenta; przypadki uruchom ręcznie przed wydaniem.

8. Szybki przegląd

Powiedz... Co się dzieje Skill
„Set up a new wiki like this one in <folder>” Zakłada świeżą, pustą KB z tym schematem ckb-init
„Pull the ckb repo into <folder> and set up the wiki” Klonuje repozytorium szablonu do katalogu roboczego, a potem zakłada z niego pustą KB ckb-init
„Ingest” / „Update the wiki” Przetwarza raw/inbox/ na ustrukturyzowane strony wiki/ ckb-ingest
„Zapisz decyzję: ...” / „zdecydowaliśmy ...” Zapisuje numerowany rekord decyzji pod wiki/decisions/ ckb-decide
„Co zdecydowaliśmy w sprawie X” / „kto zdecydował X” / „co jest otwarte” Odpowiada z zapisów decyzji, z autorem, datą i statusem ckb-decide
„Lint” Sprawdza kondycję wiki, automatycznie naprawia to, co bezpiecznie może ckb-lint
„Zresetuj wiki” / „Zrób z tego czysty szablon” Destrukcyjne. Usuwa zgromadzoną wiedzę i odtwarza pusty szkielet, po inwentarzu i potwierdzeniu wpisaną frazą ckb-reset
„Sync changes” / „Sync with git” Commituje, pobiera, rozwiązuje konflikty, wypycha do origin ckb-sync-changes
„Save this conversation” Kopiuje transkrypt sesji (JSONL + czytelne .md) do raw/saved-conversations/<data>/; poza wyszukiwaniem ckb-add-conversation
„Did we discuss X” / „What did I tell you about X” Przeszukuje zapisane rozmowy i cytuje wymianę zdań ckb-add-conversation
„Save conversations automatically” / „Turn off autosave” Przestawia conversations.autosave w ckb.yaml; po włączeniu każda sesja jest zapisywana na końcu bez pytania ckb-add-conversation
„Rename this conversation to X” / „Stop telling me the title” Ustawia tytuł sesji (używany przez zapisany transkrypt i notatkę workload) / przestawia conversations.announce_title ckb-add-conversation
„Retract X” / „Undo the ingest of X” / „This went to the wrong KB” Pokazuje, co zbudowało źródło (strony, twierdzenia, krawędzie), a po twojej zgodzie usuwa dokładnie to; obsługuje prośby z raw/retractions/ ckb-retract
„Consolidate” / „Build the topic summaries” Zapisuje raport samych propozycji / buduje zaakceptowane strony wiki/topics/ ckb-consolidate
„Set up my profile” / „Remember this: …” / „Lesson: …” Zapisuje twój profil albo lekcję osobistą lub dla całej KB ckb-profile
„What needs review?” / „Mark X as reviewed” Wypisuje strony draft i needs_update / zapisuje twój przegląd wskazanych stron ckb-lint
„Keep this answer” Zapisuje ostatnią odpowiedź w outputs/answers/ razem ze źródłami i lukami ckb-retrieve
„Ingest in batch” / „Ingest, no check-in” Ingestuje bez zatrzymywania się, by najpierw pokazać, jak rozumie każde źródło ckb-ingest
„Turn on the session-start hook” / „Show the context budget” Ustawia session.start_hook w ckb.yaml i instaluje hook na tej maszynie / pokazuje szacunek tokenów warstwy ładowanej zawsze ckb-lint
„Lint every week” / „Index external sources every 30 days, ask me first” Dodaje rutynę do ckb.yaml; zaległe rutyny wykonują się na starcie sesji, po twojej prośbie ckb-routine
„List routines” / „Which routines are due” / „Remove the weekly lint” Pokazuje, sprawdza lub usuwa rutyny ckb-routine
„What modules are available” / „Install the mcp module” Pokazuje lub instaluje opcjonalny moduł; nic w nim nie działa przed instalacją ckb-module
„Deploy the MCP server” / „Connect the KB to Claude web” Prowadzi przez udostępnienie bazy przez serwer MCP i dodanie jej jako konektora (moduł mcp) ckb-mcp
„Quiz me on X” Jednorazowy, punktowany sprawdzian wiedzy ckb-quiz
„Teach me the wiki” / „Teach me about X” Planuje i prowadzi rozłożony w czasie kurs ze śledzeniem postępu ckb-teach-me
„Onboard me on X” / „Where do I start with X” Krótka, prowadzona kolejność czytania po grafie ckb-onboard-me
„Feynman me on X” / „Czego nie rozumiem?” Proste wyjaśnienie jednej strony, luki, które odsłoniło, i wyjaśnienie z powrotem ckb-feynman
„Give me a project summary” Regeneruje PROJECT-OVERVIEW.md ckb-project-summary
„Prepare a new document using template X” / „List templates” / „Make a template for X” Wypełnia szablon z templates/ twoimi odpowiedziami i treścią wiki, zapisuje go w outputs/documents/; wypisuje lub przygotowuje szablony ckb-document
„Export the wiki as OKF” Eksport maszynowy w outputs/okf/ ckb-export-okf
„Export the wiki to Starlight” Czytelna dla człowieka strona dokumentacji w outputs/starlight/ ckb-export-starlight
„Upgrade the wiki” / „Check for a newer template version” Sprawdza wersje szablonu i schematu wiki względem kanonicznego repozytorium, aktualizuje to, co zaakceptujesz ckb-upgrade
„Index external sources” / „Index libs” Buduje/odświeża samodzielny indeks dla każdego libs/<name>/ opartego na konektorze ckb-index-external
Po prostu zadaj pytanie Odpowiedź z wiki, przy użyciu kaskady indeks/TLDR/graf, z zastrzeżeniami gdy źródło jest nieaktualne lub sprzeczne ckb-retrieve
„Kto wie o X" / „Kto jest właścicielem X" Odpowiedź z krawędzi eksperctwa/własności w grafie ckb-retrieve